کنفرانس هزاره صلح جهانی

“كنفرانس هزاره صلح جهاني رهبران ديني و معنوي جهان”

بيست و هشتم تا سي و يكم آگوست، سال 2000، هزار نفر از رهبران ديني و معنوي برجسته جهان و نماينده بسياري از سنت‎هاي ديني، براي كنفرانس هزاره صلح جهاني، رهبران ديني و معنوي در سازمان ملل گرد هم مي‎آيند.

“شركت كنندگان”

هزار نفر از رهبران ديني جهان و شخصيت‎هاي روحاني، علاوه بر پاپ ژان پل دوم و كشيش معروف دكتر جورج كري Dr. George Carey))، اسقف اعظم كانتربري، رهبران مذهبي ساير مذاهب نيز حضور يافتند از جمله: شيخ احمد كف تارو (Sheikh Ahmed Keftaro)، فقيه برجسته سوريه، شيخ كبير ((Grand Sheik، الالازار (Al- Alazar)، از قاهره، پيشواي مساجد مكه و مدينه، دكتر عبدالله صالح العبيد ((Dr. Abdullah Saleh-Obaid، دبير انجمن مسلمين جهان، ماير لائو (Meir Lau)، رئيس خاخام‎هاي اسرائيل (پيشواي روحاني اسرائيل)، اسقف اعظم كليساي جهاني ارتدكس، كشيش معروف، باتولومي (Bartholomew)، اسقف اعظم روسيه، حضرت آلكس دوم (Alexii II)، اسقف اعظم دسموند توتو (Desmond Tu Tu)، و اسقف كارلوس بلو (Carlos Belo)، برنده جايزه صلح جهاني درسال 1996 از تيمور شرقي.

پس از پايان جنگ جهاني دوم، در آن زمان، سازمان ملل متحد راه اندازي شد تا جها را از “ مصيبت جنگ“ و “درگيري‎هاي مسلحانه” كه 27 ميليون موجود زنده را در سراسر دنيا دچار زيان و آسيب كرده بود، نجات بخشد.

85 درصد از قربانيان غيرنظاميان، خصوصاً كودكان و سالخوردگان بودند. آمارها نشان مي‎دهد تنها در دهه اخير، بيش از يكصد مورد درگيري مسلحانه در بيش از هفتاد نقطه مختلف در سراسر جهان رخ داده است.

“هدف كنفرانس سران”

هدف از كنفرانس صلح جهاني رهبران ديني، معنوي جهان به وجود آوردن مكاني براي گردهمايي و تبادل نظر صدها نفر از رهبران عالي مقام تمامي مذاهب بزرگ و سنت‎هاي ديني است كه مي‎توانند براي اولين بار در طول تاريح در سازمان ملل گرد هم آيند و پيمان بندنند كه واقعاً براي نيل به به صلح وارد عمل شوند. اين پيمان در قالب يك بيانيه براي صلح گنجانده شده است كه شركت كنندگان آن را امضاء خواهند كرد و كارهايي را كه مي‎خواهند در‌ آينده انجام دهند، مشخص خواهند كرد.

آمارها نشان مي‎دهد كه 83 درصد از جمعيت دنيا از يك نظام اعتقادي روحاني يا يك دين رسمي پيروي مي‎كنند. در عين حال اين اكثريت عظيم در درون خودش تنوع عظيمي را در برمي‎گيرد.به عنوان مثال: به طور كلي مسيحيان بزرگترين گروه ديني هستند (34 درصد). فقط در امريكاي شمالي 1200 فرقه وجود دارد. دين و روحانيت، دو نيروي مهم براي نوع بشرند و همچنين داراي تنوع بسيار زياد و استثنايي هستند.

مركزيت رهبري معنوي، ديني بر اساس مشتركات جهاني به خصوص با توجه به ممانعت از درگيري‎ها و رفع مشكلات، به وضوح رو به افزايش است.

بسياري از مرزبندي‎ها و جنگ‎هاي داخلي ريشه در اختلافات قومي و اعتقادي دارد، اجتماع رهبران ديني معنوي جهان و وحدت و هماهنگي ميان آنان ضرورتي است كه مانع برخوردهاي مسلحانه شده و نيز به حل اختلافات كمك مي‎كند. تا اينكه جوامعي شكيبا و صلح‎جو بوجود آيند.

به طور كلي، عنان، دبيركل سازمان، دائماً درباره “جنبه‏هاي (ابعاد) ديني و معنوي كارما” در سازمان ملل سخنراني مي‎كند.

سازمان ملل از مليت‎ها و جوامع مختلف تشكيل شده است، به طوري كه مي‏توان نشاني از هر قوم يا مليتي را به خوبي در آن مشاهده نمود، يك همبستگي قوي بين تعاليم اديان بزرگ دنيا با ارزش‎هاي منشور سازمان ملل متحد وجود دارد.

در مي سال 1998، عنان، دبير كل سازمان ملل تأكيد كرد نقش رهبري ديني نبايد صرفاً هواداري از يك دين باشد، بلكه بايد هركسي خودش را براي رفع اختلافات و مشكلات مسؤول بداند. صحبت كردن دربارة اميدهاي آينده براي صلح در بوسني، عنان رهبران را ترغيب كرد “به بازگرداندن دين به نقش قانوني‎اش به عنوان ميانجي صلح و صلح دوستي.” چون شما – رهبران ديني در بوسني ـ بهتر از هركسي مي‎دانيد كه، مشكل درگيري هرگز به كتاب مقدس، تورات و يا قرآن مربوط نمي‎شود. درواقع اين مشكل هرگز اعتقادي نيست – بلكه به پيروان يك دين و اينكه چگونه با يكديگر رفتار كنند، مربوط مي‎شود.

شما بايد بار ديگر به پيروان دين‎تان راه‏هاي دست‎يابي به صلح و راه‏هاي تحمل و شكيبايي را بياموزيد.

در يك ارزيابي كلي درمي‏يابيم كه مركزيت رهبران ديني براي صلح جهاني، فقط از جانب رهبران مليت‎هاي قدرتمند و سازمان‎هاي بين‎المللي به وجود نيامده است. بلكه يك شناخت رو به رشد از اهميت مشاركت‎هاي ديني و روحاني در بين رهبران سياسي، در درون كشورهاي در حال توسعه وجود دارد. در مارس 1999 رئيس جمهور اندونزي بي. ج. حبيبي ( (B. J Habibie، كشوري متشكل از 200 ميليون مردمي است كه تاريخي سخت از جنگ‎هاي داخلي را پشت سر گذاشته‎اند، اظهار داشت: “اين جمهوري كه عاشق آن هستيم متعلق به مردمي با نژادها، قوميت‎ها و اديان مختلف است ….كه چنين تنوعي مي‎تواند به سوي درگيري‎ها، كشمكش‎ها و تنش‎ها هدايت شود.

دين به ما درس عشق و توجه به ديگران، انجام اعمال نيك، دفاع از صلح و خودداري از خشونت مي‎آموزد. رهبران ديني بايد به طور مداوم با يكديگر ملاقات كنند و يك فضاي صميمانه ايجاد كنند تا مردم نيز به تبع از آن‎ها پيروي كنند.

“ نشست‎ها”

در طول مدت درگيري‎هاي اخير در روآندا (Rwanda)، بوسني (Bosnia) و كوزوو (Kosovo)، تلاش‎هاي غير رسمي (محرمانه‎اي) از سوي رهبران ديني براي برقراري تجديد) صلح در منطقه ، ايجاد شد. سال 1992 پاپ ژان پل دوم (Pope John Paul II) رهبران ديني مسيحيان، مسلمانان، يهوديان و ساير رهبران ديني را در اسيزي (( Assisi گرد هم آورد تا براي صلح در منطقه بالكان (Balkans) دعا كنند.

سال 1997 كنفرانس جهاني دين و صلح به عنوان يك عامل تسهيل كننده در بوسني عمل كرد تا باب يك گفتگو را درباره رهبري ميان امت مسلمان، ارتدوكس‎ها، كاتوليك رومي و جوامع يهود باز كند.

در سال 1997 مركز گفتگوي ديني (Temple Undestanding) اولين گفتگوي سالانه بين ديني را با نام (Service of commitment) در مقر سازمان ملل تشكيل داد. همه ساله مراسم گفتگوي بين ديني (The Interfaith Service) درست قبل از مجمع عمومي (General assmbley) برگزار مي‎شود.

اين‎گونه تلاش‎هاي غيررسمي غالباً روي درگيري‎هاي انفرادي متمركز شده است و در يك زمان و مكان واحد به نتيجه رسيده است.

درواقع تلاش‎هاي غيررسمي نمي‎توانند به يك سطح جهاني‎تر دست يابند، چراكه حمايت و جانبداري از گفتگوي بين ديني براي ايجاد صلح در سطوح بالاتر بين‎المللي نمي‎تواند تحقق يابد.

PAGE 1

PAGE 3