بایگانی برچسب‌ها : روزه

IID_logo

پیروان ادیان مختلف چگونه روزه می‌گیرند؟

پیروان ادیان مختلف چگونه روزه می‌گیرند؟

منبع : سایت گروه مبین
شرح : به تصریح قرآن کریم، روزه بر پیروان ادیان آسمانی قبل از اسلام نیز واجب بوده است. اما تنها مسلمانان، مسیحیان و یهودیان نیستند که روزه می‌گیرند، بلکه حتی آئین‌های غیرالهی نیز روزه و ریاضت‌های جسمی را برای تربیت جسم و روح پیروان خود ضروری می‌دانند. ادیان گوناگون طی قرون متمادی، هر یک راه و روش و آئین‌های خاصی را برای ارتقای روحی و روانی بر پیروان خود واجب دانسته‌اند. از جمله این آموزه‌های دینی روزه است که در ادیان، آئین‌ها و سرزمین‌های مختلف، شکل‌های گوناگون و گاه بسیار متفاوت به خود گرفته است. روزه ضمن وجوب در ادیان الهی، انگیزه فطری نیز داشته زیرا بشر تعالی‌طلب که نمی‌خواست تا سطح حیوانات پایین بیاید و یکسره محکوم تمایلات و شهوات حیوانی گردد، روزه را وسیله و سپری برای مقاومت در برابر این گونه تمایلات قرار داده تا خود را به کمال برساند. روزه گرفتن در میان ادیان الهی، تاریخی بس طولانی دارد و از جمله عبادات دیرینی است که پیدایش آن را می‌توان با رانده شدن حضرت آدم و حوا از بهشت مقارن دانست. «صوم» در لغت به معنای خودداری از عمل است البته در معنای آن این قید را اضافه کرده‌اند که به معنای خودداری از کارهای مخصوصی است که دل آدمی مشتاق آن باشد و اشتهای آن را داشته باشد. اما صوم در فرهنگ و شریعت دینی عبارت از خودداری و پرهیز از چیزهایی خاص در زمان معین است. خداوند در قرآن می‌فرماید: ای کسانیکه ایمان آورده‌اید بر شما روزه نوشته شد همانگونه که بر اممی که پیش از شما بودند، نوشته شد. این آیه نشان می‌دهد که روزه بر مسلمانان و بر امت‌های پیش از آنان نیز واجب بوده است. در روایات اسلامی آمده که کتاب‌های بزرگ آسمانی همچون تورات، انجیل، زبور، صحف و قرآن در رمضان نازل شده‌اند. تفاوت روزه در ادیان از جهت تعداد روزها و چگونگی روزه‌هاست، هرچند در ادیان مختلف جزئیات و کیفیت روزه تفاوت دارد اما اصل حکم روزه وجود دارد و هدف آن بطور کلی تهذیب نفس و ایجاد طهارت و پاکی معنوی و رفع رنج و بلاست. هندوئیسم هندوئیسم ۲۵۰۰ تا ۴۰۰۰ سال پیش از میلاد، از تمدن دره ایندوس برخاسته است. هندوئیسم دین خدایان است که اساس آن اعتقاد بر یگانگی هر چیز است. این کلیت، برهمن نامیده می‌شود. هندوها معتقدند هدف از زندگی این است که ما درک کنیم بخشی از خدا هستیم که می‌توانیم این سطح حیات را ترک کرده و به خدا بازگردیم. این آگاهی حقیقی فقط با ورود به چرخه تولد، مرگ و زندگی که سمسره خوانده می شود امکان پذیر است. موفقیت هرکس در این راه با مقدار اعمال خوب و بدش ارزیابی شده و تعیین‌کننده تناسخ بعدی اوست. خدمت به دیگران و قربانی کردن، موجب ارتقاء درجه و تولد دوباره فرد در درجه بالاتر می‌شود و انجام اعمال بد، او را به سطح پایین‌تر یا حتی به سطح یک حیوان تنزل می‌دهد. هندوها معمولاً در روزهای ماه جدید و جشن‌هایی مانند SHIVRATRI، DURGA PUJA و SARASWATI PUJA روزه می‌گیرند. زنان شمال هند در روز KARVA CHAUTH هم روزه می‌گیرند. نحوه روزه بستگی به خود فرد دارد. ممکن است روزه، امتناع از خوردن و آشامیدن هر نوع غذا یا نوشیدنی برای مدت ۲۴ساعت باشد، اما بیشتر شامل نخوردن غذاهای جامد است و نوشیدن مقداری آب یا شیر مجاز است. هدف از این روزه، افزایش تمرکز در مدیتیشن یا عبادت برای تطهیر درون است و گاهی به عنوان دادن یک قربانی در نظر گرفته می‌شود. بودیسم دین بودا برخاسته از آموزش‌های «سیدارتا گوتاما» است که ۵۳۵ سال پیش از میلاد به شکوفایی رسید و بودا نام گرفت. او سیاق میانه‌روی را جایگزین ریاضت‌های شدید جسمی یا دنیاپرستی و خوش‌گذرانی زیاد کرد. سال‌ها پس از مرگ بودا، آموخته‌های او به رشته تحریر درآمد و تریپی تاکا نام گرفت. بودایی‌ها به اصل تناسخ روح و چرخه حیات معتقدند، بدین صورت که هر کس روند تولد، زندگی و مرگ را می‌پیماید. پس از این چرخه، اگر فرد وابستگی خود به جسم و علائق را رها کند می‌تواند نیروانا را کسب کند. همه فرقه‌های اصلی بودیسم دوره‌هایی برای روزه دارند که معمولاً روزهای چهاردهم ماه و دیگر روزهای مقدس است. در آیین بودا، روزه به معنای خودداری از خوردن غذاهای جامد است، ولی استفاده از برخی مایعات مانعی ندارد. روزه بودائیان روشی برای پاک سازی است. راهبان بودایی برای آزادسازی ذهن روزه می‌گیرند. بعضی از راهبان بودایی کشور تبت، برای کمک به رسیدن اهداف یوگا، نظیر انرژی درونی، روزه می‌گیرند. آئین جین – زاهدان پیرو آئین جین برای ایجاد آمادگی روحی خود برای برخی جشن‌ها و اعیاد روزه نگه می‌دارند، همچنین پارسایان آئین جین بهترین مرگ را مرگ در اثر پرهیز کامل از غذا و آب می‌دانند و بسیاری از آنها داوطلبانه راه روزه‌دار را در پیش می گیرند تا بدین طریق به زندگی خود پایان بخشند. لامائیسم لامائیست‌ها در هر ماه روزهای ۱۴ و ۱۵ و ۲۹ و ۳۰ تنها از غذای آردی و چای تناول می‌کنند ولی پارسایان این مذهب در طول این چهار روز تا غروب آفتاب هیچ نمی‌خورند. مندا صابئین یا مندائیان (پیروان حضرت یحیی) در روزهای ویژه‌ای از سال که آنها را مبطل می‌نامند از خوردن گوشت، ماهی، تخم مرغ خودداری می‌کنند از جمله این روزها ۲۶ و ۲۷ و ۲۸ و ۲۹ و ۳۰ ماه سمبلتا، روزهای ششم و هفتم ماه دولا و روز دوم ماه هطیا است. آنها روزه واقعی را روزه‌دار بودن اعضا و جوارح آدمی می‌دانند که در کتاب کنزاربا یا صحف آدم مقدس‌ترین کتاب مندائی‌ها آمده است: «ای مومنان برایتان گفتم که روزه بزرگ فقط نهی از خوردن و آشامیدن نیست بلکه دیدگانتان را از نگاههای هیز و شیطانی و گوشهایتان را از شنیدن حرفهایی که مردم در خانه خود می‌زنند برحذر دارید و زبانهایتان را به گفتارهای دروغ و ناپسند نیالائید و …. ». زرتشتی در آیین زرتشت، زرتشتیان باید در سه بخش معنوی “شنوایی”، “اندیشه” و “احساس” همیشه روزه باشند؛ به آن معنا که از طریق این سه حس از نیکی دور نشوند و “اندیشه و احساس و شنوایی”شان همیشه سرشار از نیکی باشد. با این‌حال زرتشتیان برای افراط نکردن در خوردن گوشت حیوانات روزهای دوم و دوازدهم و چهاردهم و بیست و یکم هر ماه زرتشتیان از خوردن گوشت پرهیز می‌کنند. همچنین زرتشتیان پس از مرگ یکی از نزدیکان، به مدت سه شب از پختن یا خوردن گوشت پرهیز می‌کنند. یهودیت موسی مردمش را از اسارت مصر خارج ساخت و کتاب خود را از سوی خدا به آنها عرضه کرد. سپس یوشع نبی آنها را به سرزمین موعود برد. جایی که ساموئل، پادشاهی عبرانیان را تأسیس کرد. داوود پیامبر، اورشیلم را بنا نهاد و سلیمان اولین معبد را بنا کرد که در سال ۷۰ پس از میلاد تخریب شد. یهودیان به پیامبر آخرالزمانی معتقدند که می‌آید و آن معبد را از نو بنا می‌کند. یهودی‌ها در یوم کیپور (YOM KIPPUR) روزه می‌گیرند. یوم کیپور تعطیلی مذهبی یهودیان در ماه سپتامبر یا اکتبر است که مردم در آن روز روزه می‌گیرند و در کنیسه، دعای صبر می‌خوانند. آن روز را، روز کفاره هم می‌گویند. یهودیان شش روز دیگر را نیز روزه می‌گیرند که ” TISHA B’AV ” ( نهم آوریل، روزی که معبد یهودیان در آن روزتخریب شد) از آن جمله است. در «یوم کیپور» و ” TISHA B’AV ” خوردن و آشامیدن از زمان غروب آفتاب تا غروب بعدی به مدت ۲۴ ساعت ممنوع است، در حالی که در سایر ایام روزه ا، این محدودیت از طلوع تا غروب آفتاب است. هدف از روزه در دین یهودیت، استغفار از گناهان یا درخواست حاجت خاصی از خداست. مسیحیت حضرت مسیح، پسر مریم مقدس که مورد آزار یهودیان هم وطن خود قرار گرفته بود، پیام جدیدی از خداوند متعال ارائه کرد. در طول سفرهای حضرت مسیح ۱۲ مُرید (که بعدها حواریون نام گرفتند) همراه وی بودند تا آموزه‌های دینی را از او بیاموزند. مسیح در دوران خود معجزه‌های زیادی بر مردم عرضه کرد تا آموخته‌هایش را ملموس‌تر سازد. مسیحیت فرقه‌های زیادی دارد که شاید به دلیل عدم تفاهم بر روی اصول دینی، فرهنگ متفاوت مسیحیان و سلیقه‌های شخصی بوده است. گاهی تفاوت اعتقادی بین این فرقه‌ها آنقدر زیاد است که شاید هر کدام دین متفاوتی به نظر آیند. آیین کاتولیک کاتولیک‌ها در روزهای چهارشنبه خاکستر «ASH WEDNESDAY» (اولین روز ایام روزه مسیحیان) و جمعه‌های ایام روزه «LENT» و جمعه پاک «GOOD FRIDAY» روزه می‌گیرند و از خوردن گوشت خودداری می‌کنند. کاتولیک‌ها قرن‌های متمادی از خوردن این ماده غذایی در تمام جمعه‌ها منع شده بودند، اما از اواسط دهه ۱۹۶۰ خودداری از مصرف گوشت در جمعه‌های خارج از ایام روزه، به نظر محلی و شخصی افراد واگذار شد. در روز چهارشنبه خاکستر و جمعه پاک، خوردن دو وعده غذایی کوچک و یک وعده غذایی عادی جایز است، اما خوردن گوشت ممنوع است. در سایر جمعه‌های ایام روزه نیز مصرف هر نوع گوشتی حرام است. برای روزه‌های اختیاری در روزهای جمعه، برخی افراد به جای خودداری از غذا خوردن، ریاضت دیگری را برای تقرب در نظر می‌گیرند یا نماز مخصوصی را می‌خوانند. هدف از این روزه کنترل هواهای نفسانی و ریاضت کشیدن برای بخشایش گناهان و همدردی با فقراست. آیین ارتدوکس شرقی در این فرقه، دوره‌های متعددی برای روزه وجود دارد که شامل ایام روزه «LENT»، روزه‌های رسولان «APOSTELS»، روزه آسودن یا دورماسیون «DORMITION»، روزه تولد مسیح «NATIVITY» و روزه‌های دیگر است. هر چهارشنبه و جمعه، روزهای روزه به شمار می‌آیند به غیر از آنهایی که در هفته‌های خالی از روزه واقع می‌شوند. در روزه این آیین به طور کلی مصرف گوشت، لبنیات و تخم مرغ ممنوع است. ماهی در برخی روزهای روزه ممنوع است و در بعضی روزها مجاز. ارتدوکس‌ها به این دلیل روزه می‌گیرند که معتقدند پرهیز از شکم پروری، رحمت خدا را برای آنها به ارمغان می‌آورد. آئین پروتستان روزه در این آیین، قانون جامعی ندارد، بلکه به انتخاب و صلاحدید افراد، کلیساها، مؤسسات یا انجمن‌هاست. برخی از افراد کلاً از مصرف غذا و نوشیدنی امتناع می‌کنند؛ بعضی دیگر فقط آب یا آب میوه می‌نوشند؛ یا اینکه فقط غذاهای مشخصی را می‌خورند و از غذاهای خاصی امتناع می‌کنند و با هر وسوسه‌ای مقابله می‌کنند. هدف از روزه در این آیین، تقویت روح یا به کرسی نشاندن یک سخن حق در جامعه مدنی یا سیاسی است. آیین مورمن اولین یکشنبه هر ماه، زمان روزه است. افراد و خانواده‌ها در صورت تمایل ممکن است روزهای دیگری نیز بگیرند. خودداری از خوردن و آشامیدن برای دو وعده متوالی و نیز بخشیدن غذا یا پول به نیازمندان روزداری این فرقه است. بعد از روزه اعضای کلیسا در جلسه روزه و شهادت دادن شرکت می‌کنند. اسلام در آئین مقدس اسلام روزه جایگاه بسیار خاص و ویژه‌ای دارد و یکی از وسایل تقرب به خداست. دین اسلام که پس از میلاد مسیح توسط حضرت محمد (ص) در شهر مکه عرضه گردید، از بزرگ‌ترین دین‌های دنیاست. مسلمان‌ها دین اسلام را مکمل دین ابراهیم، داوود، موسی و عیسی دانسته و پیامبرشان را خاتم انبیاء می‌دانند. قرآن کتاب مقدس مسلمانان است و ایشان در اجرای مسائل دینی از احادیث پیامبر و امامانشان سود می‌برند. مسلمانان یک ماه تمام را روزه می‌گیرند. ماه رمضان نهمین ماه تقویم قمری مسلمانان است که در این ماه روزه واجب است. این ماه یادآور نزول قرآن بر حضرت محمد(ص) است. مسلمانان برای روزه گرفتن از شروع سحر(اذان صبح) تا غروب آفتاب(اذان مغرب)، از خوردن و آشامیدن اجتناب می‌کنند. همچنین مصرف دخانیات و داشتن رابطه زناشویی در زمان روزه‌داری حرام است. روزه‌داری در این ماه واجب است، ولی مسلمانان در دیگر اوقات سال نیز به دلخواه می‌توانند روزه بگیرند.

IID_logo

دومین کارگاه آموزشی روزه در ادیان

دومین کارگاه آموزشی روزه در ادیان
حجت الاسلام و المسلمین جناب آقای دکتر رستمیان و دکتر موبد اخورشیدیان
موسسه گفت‌وگوی ادیان

گروه جوانان موسسه گفت و گوی ادیان با هدف آشنا کردن جوانان علاقه مند با جایگاه روزه در ادیان مختلف، دومین کارگاه تجربی _ آموزشی روزه در ادیان مختلف را برگزار کرد.
:: فهرست عناوین مرتبط :

سخنرانی حجت الاسلام و المسلمین جناب آقای دکتر رستمیان

کارگاه تجربی _ آموزشی روزه در ادیان مختلف، در پی برگزاری و استقبال از نخستین هم اندیشی از این دست که با همین محوریت آبان ماه سال ۸۳ برگزار شد، شکل گرفت. در نشست پیشین گروه جوانان موسسه گفت و گوی ادیان، جوانان از سه دین اسلام، یهودیت و مسیحیت با حضور در کارگاهی با بحث روزه در این سه دین توحیدی آشنا شده بودند.
در نشست حاضر بخش جوانان موسسه گفت و گوی ادیان، جوانان مسیحی، زرتشتی، یهودی، بودایی و مسلمان با حضور در نشست تخصصی و گوش سپردن به سخنرانی کارشناسان دین پژوه و پس از آن حضور در کارگاه آموزشی _ تجربی روزه در ادیان مختلف، دغدغه های ذهنی خود پیرامون مناسکی چون روزه در ادیان مختلف را به شور گذاشتند.
در این کارگاه با طرح این مساله که “بدون تردید مناسک و آیین های عبادی، جایگاه خاصی در ادیان دارند” جوانان ادیان مختلف با کنار هم قرار گرفتن و به اشتراک گذاشتن دیدگاههای مذهب خود به این پرسش که “آیا این مناسک، به خودی خود دارای ارزش هستند و یا وسیله ای برای اهداف والاتر به شمار می روند؟” پاسخ گفتند.
حجت الاسلام والمسلمین دکتر رستمیان، عضو هیات علمی مرکز مطالعات و تحقیقات ادیان و مذاهب قم و کارشناس ادیان شرق، در بخش نخست این مراسم که به سخنرانی سخنرانان دین پژوه پنج دین اسلام، یهودیت، مسیحیت، زرتشت و بودا اختصاص داشت، به تشریح بحث روزه در آئین بودا پرداخت.
وی با شرح این مقدمه که درحقیقت مرزبندی میان ادیان مشخص نیست، ادیان را به دو قسم “ادیان توحیدی” و “ادیان غیرتوحیدی” تقسیم کرد و اظهار داشت: در ادیان توحیدی خداوند واحدی وجود دارد که انسان به سمت او در حرکت است درحالیکه در ادیان غیرتوحیدی موضوعی تحت عنوان ارشاد و تبلیغ وجود ندارد و نجات و راه رستگاری در اختیار خود فرد است.
دکتر رستمیان افزود: در ادیان غیرتوحیدی تاثیر شعائر و آیین های مذهبی به نظام تکوین و خود فرد بازمی گردد و در حقیقت نوعی نظام علت و معلولی بر کردار و نتایج آن حاکم است و در این ادیان این باور وجود دارد که انسان با طی این مسیر مشخص به مقصد و نجات می رسد و در غیراین صورت به رستگاری نخواهد رسید.
وی دسته دوم ادیان را ادیان توحیدی یا ابراهیمی برشمرد و اظهار داشت: به طور کلی یک ویژگی در ادیان ابراهیمی وجود دارد که به تمام اعمال و شعائری که در این ادیان هست جهت می دهد. نظام دینی این ادیان بر مبنای اعتقاد و تقرب به خدای واحد سامان یافته و همین امر است ک ادیان ابراهیمی را از ادیان شرقی چون آیین بودا و هندو و همچنین ادیان چینی متمایز می کند.
این کارشناس ادیان شرق گفت: محققان سه گونه روزه را در ادیان مختلف تشخیص داده اند که در نوع اول روزه به عنوان مقدمه ای برای آمادگی ورود به مرحله خاصی در زندگی به شمار می آید.
وی افزود: در نوع دوم روزه به قصد توبه یا تطهیر صورت می گیرد و در نوع سوم روزه برای تضرع و قرب به خدا ادا می شود.
دکتر رستمیان گفت: پیروان ادیان هندی و چینی و آیین بودا به دو دسته توده مردم و راهبان تقسیم می شوند که از لحاظ شعائر و اعمال میان این دو گروه تفاوت های زیادی وجود دارد.
وی افزود: توده مردم در این آیین غالبا زندگی معمولی دارند و میان توده روزه وجود ندارد اما راهبان که باید از زندگی عادی دست شسته و در سلک رهبانان به صورت مجرد زندگی کنند، تقریبا همیشه در حال انجام کاری شبیه به روزه هستند.
این عضو هیات علمی مرکز مطالعات و تحقیقات ادیان اظهار داشت: هرچند که بودا در هنگام ارایه دین خود و به تعبیر بوداییان در هنگام به گردش در آوردن چرخ آیین بر راه میانه تاکید کرد و پیروان خود را از هرگونه خودآزاری و ریاضت سخت که در میان هندان و مخصوصا آیین چین رواج داشت و همچنین غوطه ور شدن در شهوات منع کرد اما باز هم امور ریاضت گونه که بعضی از آنها به روزه مربوط می شود در آیین بودا و در میان راهیان بودایی مطرح است..
وی افزود: راهبان بودایی در طول روز تناه یک وعده غذا نزدیک به ظهر صرف می کنند و بعد از ظهر مجاز نیستند غذایی بخورند مگر یک غذای کمکی در عصر که این عمل خود به نوعی شبیه به روزه در اسلام است. همچنین آنها دو روز در ماه در زمان حلول ماه کامل به طور کامل روزه می گیرند که در این دو روز مردم عادی نیز به آنها می پیوندند.
دکتر رستمیان گفت: همچنان که در دین اسلام منع آمیزش جنسی در هنگام روزه داری وجود دارد، پرهیز از مسایل جنسی میان راهبان بودایی نیز وجود دارد و راهبان بودایی باید همواره از این لحاظ در روزه باشند و حق ندارند گرد مسائل جنسی حتی به طریقی که برای مردم عادی حلال است بگردند.
وی افزود: با این تفاسیر روزه در میان راهبان از دو سنج قسم اول (به عنوان مقدمه ای برای آمادگی ورود به مرحله خاصی در زندگی) و نوع دوم یعنی به قصد تطهیر انجام می شود.
دکتر اردشیر خورشیدیان، رئیس انجمن موبدان تهران نیز در این نشست به بررسی اشکال روزه داری در آیین زرتشت پرداخت.
وی با بیان این جمله که “راه در جهان یکی است و آن راستی است” اظهار داشت: از نقطه نظر آیین زرتشت، انسان در جهان به واسطه برخورداری از دو موهبت “خرد” و “وجدان یا دین” موجود برتر است.
دکتر خورشیدیان گفت: از نقطه نظر زرتشت، دین به مفهمومی نسبت داده می شود که در چارچوب خرد و وجدان بگنجد و بنابراین موضوعی است که نه کاملا وابسته به خرد باشد و نه کاملا وامدار وجدان.
رئیس انجمن موبدان تهران، انسان را برخوردار از “من” درونی دانست که با نیکی می تواند این “من” را به درجات بالاتری ارتقا بخشد و با اعمال منفی و کردار ناشایست این من درونی را در حد “اهریمن” یا “دژمن” (دشمن) تنزل دهد.
وی بزرگترین گناه در دین زرتشت را “دروغ” توصیف کرد و افزود: دروغ گویی یعنی مطابقت نداشتن اندیشه با کردار و کردار با گفتار.
دکتر خورشیدیان اظهار داشت: پس از این رو انسان موجودی ارزشمند است که خداوند به واسطه دوست داتن به او قدرت، ارزش و احترام اعطا کرده است و نمی توان فردی را یافت که فاقد وجدان باشد.
وی افزود: از این دیدگاه انسان باید با راستی و درستی و روزه باطنی با برخورداری از خرد و وجدان به مقامی برسد که به خدا نزدیک شده و حتی با او یکی شود.
رییس انجمن موبدان تهران، از این رو، همه ادیان را در ترغیب به انجام اعمال نیکو و نزدیک ساختن انسان به خدا مشترک ارزیابی کرد و گفت: با این تفاسیر در اوستا مفهوم روزه به روزه باطنی نسبت داده می شود و روزه ظاهری وجود ندارد اگرچه امساک و تحت فشار قرار دادن جسم برای تمرکز بیشتر بر اعمال و مناسک دینی عملی ستودنی است.
وی اظهار داشت: در عین حال در آیین زرتشت در ۴ روز مخصوص در هر ماه هر نوع کشتار و قربانی کردن حیوانات و استفاده کردن از گوشت ممنوع است.
دکتر خورشیدیان در تشریح معنای روزه باطن گفت: ما زرتشتیان باید در سه بخش معنوی “شنوایی”، “اندیشه” و “احساس” همیشه روزه داشته باشیم یه آن معنا که از طریق این سه حس از نیکی دور نشویم و بخ “اندیشه و احساس و شنوایی” مان همیشه سرشاز از نیکی باشد.
رییس انجمن موبدان تهران افزود: همچنین در اوستا بر روزه بزرگتری تاکید شده است و آن حفظ هفت عضو بدن، مشتمل بر دو چشم، دو دست، دو پا و زبان در تمام طول زندگی از هرگونه آلودگی است و این هفت عضو همیشه باید پاک نگه داشته شوند که از این عمل نیز تحت عنوان روزه یاد می شود.
پس از سخنرانی این دو کارشناس دینی، کارگاه آموزشی تجربی ادیان با حضور جوانان حاضر در این مراسم و همچنین کارشناسان ادیان مختلف برگزار شد.
در این کارگاه آموزشی جوانان ادیان مختلف حاضر در مراسم با طرح دیدگاهها و نظرات خود در خصوص مسایل دینی به این پرسش پاسخ گفتند که “آیا مناسک دینی به خودی خود دارای ارزش هستند و یا وسیله ای برای رسیدن به اهداف بالاتر به حساب می آیند؟”.
کشیش دکتر “آشو تمرز” از انجمن آشوریان، مهندس “آرش آبایی” از جامعه کلیمیان، دکتر “اردشیر خورشیدیان” رییس موبدان تهران، حجت الاسلام والمسلمین دکتر “رستمیان” عضو هیات علمی مرکز مطالعات و تحقیقات ادیان و مذاهب قم و حجت الاسلام والمسلمین سید محمد علی ابطحی رییس مرکز گفت و گوی ادیان در این کارگاه جوانان را برای یافتن پاسخ این پرسش و همچنین دیگر دغدغه های ذهنی دینی یاری رساندند.
رییس مرکز گفت و گوی ادیان، هدف از راه اندازی این مرکز را ایجاد فضای ارتباط ادیان مختلف و دینهای گوناگون برشمرد و اظهار داشت: خصومت و خشونت های طولانی میان ادیان در طول تاریخ قربانیان زیادی گرفته است و هدف ما از راه اندازی این مرکز تلاش جهت رسیدن به همزیستی مسالمت آمیز میان ادیان مختلف بوده است.
ابطحی گفت: ادیان باید به ذات پروردگار بازگردند و ذات ادیان نمی تواند هیچ جوهره متضادی داشته باشد.
وی با اشاره به برگزاری دومین کارگاه آموزشی _ تجربی ادیان برای جوانان افزود: تمامی ادیان همواره مردم را به صلح و آرامش و گفت و گو و ارتباط متقابل فرا می خوانند و ما نمونه عینی این مساله را در این کارگاه شاهد بودیم.
رییس مرکز گفت و گوی ادیان اظهار داشت: مناسبت عمومی برگزاری این مراسم، فرارسیدن ماه رمضان و پایبندی تمامی ادیان به روزه به عنوان یک اصل بود تا با حضور در چنین اجتماعاتی خود را برای مفاهمه و گفت و گو و انتقال حقایق و حرفها آماده کنیم.
دومین کارگاه آموزشی _ تجربی ادیان که با حضور تعداد زیادی از جوانان علاقه مند از ادیان مختلف برگزار شد، با فرارسیدن اذان مغرب و صرف افطار به پایان رسید.
شایان ذکر است، گروه جوانان موسسه بین المللی گفت و گوی ادیان در نظر دارد همزمان با سالروز میلاد مسیح و آغاز سال نو مسیحی، نشست دیگری با حضور علاقه مندان برگزار کند.