IID_logo

در راه گفت‌وگویی اصیل و حقیقی میان ادیان

شرح کامل سخنرانی

۳۰/۱۱/۱۳۸۱

در راه گفت‌وگویی اصیل و حقیقی میان ادیان

داشتن گفت‌وگویی واقعی، اصیل، مثمرثمر و مناسب بین ادیان مختلف نیازمند حسن ظن و جرأت است که هر دو طرف گفت‌وگو باید به این امر واقف باشند. چنین موردی از زمان‌های گذشته در جنبش گفت‌وگوی بین ادیان مورد توجه قرار گرفته است؛ چرا که گفت‌وگو قبل از هر چیز به معنای پذیرش طرف مقابل بدون درنظر گرفتن فرد مقابل از لحاظ دینی، ملی و قومی است.
در این عصر دشوار، تاریک و پرمشغله، ما در این‌جا گردهم آمده‌ایم تا در ابتدا شاهد و ناظر تعهد خود نسبت به تلاش‌هایی باشیم که در جهت درک متقابل میان ما وجود دارد، بر اساس احترام و تفاهم متقابل. همچنین ما خواستار تحکیم مشارکت خودمان در این گفت‌وگو هستیم که خود نتیجه تشخیص و ارزیابی مجدد دیدگاه‌ها و بینش خودمان در غالب کل این دنیاست.
خداوند خدایی است که همه ما را بخوبی می‌شناسد و بخوبی آگاه است که ما همانند یک کودک بی‌دفاع هستیم. به علاوه خداوند بخوبی از شادی‌ها و فشارهایی که ما در زندگی تحمل می‌کنیم، چه در محیط خانواده و چه در محیط جامعه، آگاهی دارد. خداوند چه به دوستان و چه به دشمنان واقف است. همچنین خداوند معنای عشق، لذت، همراهی و همگامی را بخوبی درک می‌کند و بدان واقف است. خداوند کسی است که می‌داند و آموزش می‌دهد هدف مشترک در زندگی را. این نشانگر ذات و هستی والاست که نیازمند قدرت و توان جهت فهمانیدن خود نیست.
ما همگی علی‌رغم تفاوت‌ها و تنوعات دینی، فرهنگی و قومی به خداوند ایمان داریم. در حقیقت باید بگوییم که این تنوع و تکثر یک نوع غنایی را به این وحدت ما می‌بخشد، بنابراین باید ببینیم که چگونه می‌توانیم ایمان و تعهد خود را به اجرا درآوریم. ما باید ایمان خود را حفظ کنیم و آن را تقویت کنیم و تعهد خودمان را از طریق روش‌ها و اشکالی کاملا ملموس تعمیق بخشیم.
لازم به ذکر نیست که این جلسات درحقیقت سرمنشأ غنا بخشیدن و تعمیق تعهد و درک متقابل است و این چالشی عظیم در برابر ما به شمار می‌آید. بیش از هر زمان در تاریخ بشریت باید بیش از پیش با یکدیگر به تفکر پردازیم و با یکدیگر همکاری کنیم.
اجازه بدهید برای یک لحظه هم که شده همه ما به این سؤال دائمی خداوند که از طریق وحی برای ما مطرح شده است توجه کنیم که آیا من پروردگار شما نیستم؟ اگر خداوند پروردگار ماست، چه چیزی مسئولیت ما را مشخص می‌کند؟ به طور حتم برای هر دوی ما به عنوان مسیحی و مسلمان این کار از طریق ایجاد نوعی مصالحه و دوستی شکل می‌گیرد که این امر موجب خواهد شد که ما بتوانیم وظایف خودمان را به عنوان بندگان خداوند متعال به نحو درست اجرا کنیم.
با توجه به این مقدمه درخصوص ضرورت گفت‌وگو، تصور می‌کنم ضروری است مجددا روی عوامل کلیدی مربوط به گفت‌وگو میان مسیحیان و مسلمانان تأمل کنیم.

۱- همه ما در رابطه با خدای واحدی صحبت می‌کنیم که خالق و عادل است و خداوندی است که به قضاوت می‌پردازد و اسرار را در نهایت آشکار می‌سازد. صدای این خداوند به طور دائم شنیده می‌شود که می‌گوی